ابزارهای اعمال فرآیند عمومی برنامه‌ریزی استراتژیک (نگرش پیش‌تدبیری)

1- تدوین ارکان جهت‏ساز (ماموریت، آرمان، چشم‏انداز محتمل ارزش)
در تدوین استراتژی (صرفنظر از روش برنامه‏ریزی و نوع سازمان) رکن اساسی که نمی‏توان هیچگاه آن را در فرآیند تدوین استراتژی نادیده گرفت، تدوین ارکان جهت‏ساز سازمان (ماموریت، آرمان، ارزش) است. برای تدوین ارکان جهت ساز لازم است بیانیه‌های ماموریت، چشم‌انداز و ارزش‌های کلیدی تدوین شوند.
در تدوین بیانیه ماموریت باید به پنج سئوال اساسی پاسخ داد که عبارتند از:
1. چه چیزی؟ (کالا و خدماتی که سازمان ارائه می‏دهد و در واقع چه نیازی از جامعه را با تامین این محصولات برآورده می‏سازد.)
2. چه کسی (مشتریان چه کسانی هستند؟)
3. کجا؟ (حیطه رقابت شرکت کجاست؟ چه در ورودی‏ها و چه در خروجی‏ها)
4. چرا؟ (هدف بهینه‏سازان چیست؟)
5. چگونه؟ (ویژگی‏های منحصر به فرد و مزیت‏های رقابتی سازمان در رسیدن به این هدف‏ها چیست؟)
در پاره‏ای از منابع توصیه شده است در تدوین ماموریت سازمان به غیر از سئوالات فوق که باید جواب داده شود، کانون توجه نیز باید در بیانیه شفاف گردد. کانون توجه از سه جزء تشکیل گردیده، تکنولوژی، منابع انسانی و نمای سازمانی، که بسته به نوع سازمان و توانمندی که سازمان در هر یک از سه جزء دارد، به یکی از آنها می‏توان اشاره نمود.
در تدوین بیانیه چشم‏انداز سازمان از یک سو چشم‏انداز مطلوب (آرمان) و آینده‏ای که در پی ساختن آن می‏باشیم، ترسیم می‏شود و از سوی دیگر با توجه به افق مورد نظر برای تدوین استراتژی و برنامه‏ها، ترسیمی‏از آینده محتمل صورت خواهد گرفت. از آنجا که در مورد آینده محتمل (به هنگام برنامه‏ریزی و شکل‏گیری استراتژی) ممکن است و با توجه به محدودیت دانش آینده شناسی و پیش‏بینی، اتفاق نظر کامل بین استراتژیست‏های سازمانی وجود نداشته باشد، از روش سناریوپردازی استفاده خواهد شد.  برای استخراج ارزش‌ها و بیان اصول حاکم بر تصمیم‌گیری‌ها و رفتار و عملکرد سازمانی باید به باورها و ارزش‏های حاکم بر جامعه‌ای که سازمان در آن قرار دارد و جهان بینی حاکم بر استراتژی سازمان و ذینفعان آن توجه شود

ادامه نوشته

برای فراگیران دوره های کمکهای اولیه

در سال 1862 تاجر سوئيسي به نام هانري دونان تحت تأثير جنگ سولفورينو در ايتاليا، كتاب كوچكي نوشت بنام«خاطرات سولفورينو» كه پيشنهاد كرد كه در تمام كشورها تشكيلات داوطلبانه اي ايجاد شود تا بدون مرزبندي سياسي، عقيدتي و نژادي،مراقبت از سربازان زخمي و آسيب ديدگان جنگ را به عهده گيرد. در سال 1863 اولين كنفرانس بين المللي با شركت 16 كشور در ژنو نشكيل و صليب سرخ تصويب شد و در سال 1876 دولت عثماني به جاي صليب سرخ، هلال احمر را در زمينه اي سفيد بكار برد و همه ي كشور هاي اسلامي نيز از آن تبعيت كردند.                                                         

كميته ي بين المللي صليب سرخ 25 عضو دارد كه همگي براي هميشه سوئيسي خواهند بود.

 

ادامه نوشته